Պարույր Սևակ «Գիշերային այս ուշ ժամին, ես ունկնդիր հողմերին…»

Գիշերային այս ուշ ժամին, ես ունկնդիր հողմերին, Հոգիս ձեռքն իր պարզած նրանց, սիրտս՝ իր սիրտը տված, Միտքս՝ լեզվիս ծայրին աննյութ շղթաներով կըծկըված, Իր ողջույնն է հղում համայն աշխարհի չորս կողմերին։- Այնտեղ, ուր որ չարքաշ կուլին ճակտից քրտինք է քամում, Նեգրը հյուղում խոտն է եփում՝ զավակներին կերակուր, Հնդիկն, արաբը սևամորթ հանք են հանում աննկուն,- -Վրե՛ժ, եռա՛ ու մոլեգնի՛ր որպես լավա, խենթ սամում… Այնտեղ, ուր որ Ազատության մանուկն է հար խոշտանգվում, Ուր կարիքն է թագավորում, սովը՝ տներն է լիզում,- -Հատուցման ժա՛մ, հասի՛ր, խեղդի՛ր տերերին — քո սահանքում։ Այնտեղ, ուր որ արեգակը հուր է թափում ու կիզում, Փլվի՛ր, երկինք — կայծակնահար և խորտակվիր դու՝ երկիր, Որ կարմրասիրտ Հոկտեմբերը նոր աշխարհում փոթորկի…