Խնկո Ապեր Մայիս

Զեղուն ավշին հողերուն տակ պայթեցուց
Սերմերն։ Արտերս այս գիշեր
Կանանչցեր են լուսնկային տակ գարնան…
— Մայրի՛կ, ինծի ծիլ մը բեր,

Գիւղակներէն հորիզոնները մինչեւ
Կը տարածուի մեր մայրութիւնը հողի։
Գարունն եկա՛ւ. — չի բաւեր ձիւնը թեթեւ
Ա’լ ծածկելու մեր մերկութիւնը յըղի։

Դաշտերուն վրա իր տրտմությամբ համառող
Անձրևը չէ՛ ասիկա։
Գարնան ջաղբն է՝ որ ցանքերուն վրա անհուն
Լուսացընցուղ կտեղա։

Մանուշակներ ոտքերիս ու շուշաններ ձեռքերիս,
Ու վարդերը այտերիս, ու գարունը կրծքիս տակ,
Ու երկինքը հոգուս մեջ, ու արևը աչքերիս,
Ու աղբյուրները լեզվիս՝ սարից իջա ես քաղաք,—