Խնկո Ապեր - Լուսին

Սեպտեմբերն է, սեպտեմբերը.
Ղողանջում են զիլ զանգերը։
Կանչում են ինձ ջերմ սիրով,
Ասես, մաղթում՝ «Գաս բարո՛վ»։

Դպրոցի սան եմ, արդեն.
Պայուսակն իմ պատրաստ է.
Դրել եմ գրիչ, տետրեր,
Մատիտներ ու… տիկնիկներ.

Ես ոչ անտուն եմ, ոչ էլ տարագիր,
Ունեմ հանգրվան,
Ունեմ օթևան,
Ազատ Հայրենիք, երջանիկ երկիր։

…Ես այսօր մեռա հին անտառում,
Շուքերի ներքո կաղնենու հին,
Ինձ վրա լացին բարակ առուն
Եվ բարակ խոտը ցողն աչերին։