Հովհաննես Թումանյան Մի հավք զարկի ես մի օր

Զեղուն ավշին հողերուն տակ պայթեցուց
Սերմերն։ Արտերս այս գիշեր
Կանանչցեր են լուսնկային տակ գարնան…
— Մայրի՛կ, ինծի ծիլ մը բեր,

Բըլուրին գաղջ կողին վըրա ընկողմանած
Սըրինգ կ՚ածեմ.
Եզներըս լայն հովիտին մեջ, սըրտի երգով,
Ես կ'արածեմ։

Հովե՜ր կ'ացնին.
Ա՛յնքան կ'հորդի, կը կատղի դաշտը հուռթի՝
Որ պիտի հոն արածող ուլը խեղդի։
Գոգին մեջեն ալետատան հովիտին

Ուշ ատեն դուն որ կը թողուս ա՛լ մարմանդ
Սիրտըդ սըրտին, ձեռքդ ձեռքին մեջ մորկանդ,
Պահ մը կանգ առ, ո՛վ մանուկ
Վեր վերցուցած ծաղկալի փեշդ որ ինձի