Հովհաննես Հովհաննիսյան «Ինձ մի՛ սիրիր, անբախտ օրիս»

Ինձ մի՛ սիրիր, անբախտ օրիս Այդ սերն ինձ չէ խնդություն. Դաժան վշտից խեղդված հոգիս էլ չի առնի հարություն։ Ծածուկ կիրքը ինձ պիտ տանջե, Ես չըկամիմ քեզ սիրել, Բայց իմ սիրտը միշտ պիտ խնդրե Քնքուշ սրտիդ մոտ լինել… Եվ պատրաստ եմ քեզ հավիտյան Լինել անկեղծ կարեկից. Եվ թող բեռը քո տխրության Չըհեռանա իմ սրտից։ Ինձ մի՛ սիրիր… թող ախտավոր, Մաշող սիրո փոխարեն Մտերմություն մեզ բախտավոր Կապե կապով բոցեղեն։