Անցնել բովանդակությանը

Ժայռից մասուր է կաթում

Ժայռից մասուր է կաթում, Կարմիր սարսուռ է կաթում, Ձորում մշուշ է։ Առուն մասուր է տանում, Կարմիր սարսուռ է տանում, Ի՜նչ էլ աշխույժ է։ Առուն բարի է այնպես, Հասկանալի է այնպես, Այնպես անուշ է։ Նա երկնչում է քարից, Բայց երբ թռչում է քարից, Ահռելի ուժ է։ Առուն ինչպես կլռի, Սերս եկել է ջրի, Ձեռքինը կուժ է։ Առուն մասուր է տանում, Կարմիր սարսուռ է տանում, Աշուն է, ուշ է։

Ստեղծագործության մասին

Համո Սահյանի «Ժայռից մասուր է կաթում» բանաստեղծությունը բնության և աշնան մասին։

Աշնանային բնանկար՝ կառուցված մեկ պատկերի շուրջ. ժայռից թափվող կարմիր մասուրը առուն տանում է իր հետ։ Առուն բանաստեղծության իսկական հերոսն է՝ բարի, հասկանալի ու անուշ, բայց քարից թռչելիս՝ ահռելի ուժ. նույն երկվությունը, որով Սահյանը միշտ կապում է քնքշանքն ու բնության հզորությունը։ Վերջին տան կրկնությունը՝ «Աշուն է, ուշ է», սիրո տեսարանը շրջում է դեպի ափսոսանք՝ ջրի գնացած մասուրի պես անվերադարձ։

Ստեղծագործությունը պարունակում է 18 տող՝ բաժանված 6 եռատող տների։

Ժանր Բանաստեղծություն
Գրության թվական
Ժողովածու
Տողերի թիվ 18