Համո Սահյան «Տգիտությունս…»

Սիրտը լեցուն է բանտին խավարով.
Ա՛լ դաշտ ու երկինք չը կան իր համար.
Պիտ՚ գըներ աչքի հազար գոհարով՝
Աստըղ մ՚ան նույն իսկ՝ ասուպ ալ ըլլար։

Անհա՛յտ, անորո՛շ, անձև՛ տենչերով
Ձգտում է հոգիս հեռու՛, շատ հեռու՛.
Տխուր ու մռայլ, ինչպես մշուշ-ծով,
Խուլ հեծեծում է ափերի վրա,

Անհուն երկնում աստղերն անշեջ,
Գիտե՛մ, շա՜տ են ինձ սիրում.
Վարդ-արշալույսն ամպերի մեջ
Ամենից շուտ ինձ է գըրկում.

Անհուն եթերից, աստղի՛կ լուսափայլ,
Երբ դու տեսնում ես մեր ոչնչություն,
Երկրային կյանքի խավարն ու մըռայլ,
Անմեղ զոհերի հառաչն ու արյուն,—