Ավետիք Իսահակյան «Երազիս տեսա՝ օրո՜ր ու շորո՜ր…»

Երազիս տեսա՝ օրո՜ր ու շորո՜ր Քարվանն էր անցնում զնգալով անո՜ւշ։ Սարերի փեշով ոլո՜ր ու մոլո՜ր Քարվանն էր անցնում զնգալով անո՜ւշ։ Նազելիս տեսա ուրախ, շողշողուն, Հարսի քողով, ոսկի շորերով. Ու ոտներն ընկա կարոտով վառման, Ա՜խ, քարվանն անցավ սրտիս վրայով։ Ճամփու փոշու մեջ անտերունչ, անտեր, Ընկած էի ես ջարդված ու անհույս. Ու հեռուներից լսում էի դեռ Անցնող քարվանի ղողանջը անո՜ւշ…