Եղիշե Չարենց Բախչովն անցան, բույր շնչեցին, ափսոս, որ վարդը չտեսան

Բախչովն անցան, բույր շնչեցին, ափսոս, որ վարդը չտեսան, Չոր ու դատարկ տեսքով տարված` հոգեկան, բարդը չտեսան։ Երգիս ձայնին մեջլիսն եկան, ու անտարբեր անցան նորից՝ Սրտիցս իրենց սիրտը գցած հոգեղեն կարթը չտեսան։ Եղա ինչպես ամառվա արտ` քանի դեռ սիրտ կար ու կրակ` Ցողունների օսկով տարված՝ անսահման արտը չտեսան։ Քո՜ւյր, սիրեկան, օտար մարդիկ, բարեկամ ու անծանոթ Մոտովս անցան՝ տաղերիս տակ կենդանի մարդը չտեսան։