Հինգ զգայարանքները

Մինչև վերջին օրս ինձի հաւատարիմ եղաք դուք,
Եղաք արթուն ու թրթռուն, օրհնեալ, օժտեալ, կատարեալ.
Տիեզերքի կանգնեցաք ճամբաներու վրայ բանուկ.
Կարաւանները հարուստ թողուցիք զիս մօտենալ։

Ո՛վ իմ մանկիկ աչուըներս, որ միշտ մանկիկ լոյսին հետ
Համբուրուեցաք նախապէս, խառնըուեցաք իրարու,
Որ չընայած իսկ տեսաք գունդն սպիտակ ու աղո՛ւ
Շրթունքներուս մօտեցող՝ մորըս կուրծքին կենսաւետ…

Ի՜նչպէս վեհ է լռութիւնն, որ տակաւ մէջըս կ՚իջնէ
Նման ամպի խաւերու իրիկնային երկինքէն.
Ու լռութեան մէջ այդ սուրբ, կարծես ամէն մէկ դուռնէ
Ելլող պայծառ մանուկներ, որ աղօթքի կը դիմեն՝

Եվ դուք, ռնգո՛ւնք, որ ինձի ամէնէն նուրբ ու հզօր
Գինովութիւնը տուիք, որ բուրումները հողին՝
Անտառներուն, մարգերուն դանդաղ հոգին թևաւոր՝
Փոխադրեցիք հոգւոյս մէջ, ինչպէս խորին ու մթին

Կարծրացած ես, ո՛վ իմ քիմքս, ու թանձրացած՝ ո՛վ լեզուս.
Դուն, ո՛վ շրթունքս, վարագո՛յր առագաստին՝ թրթըռուն,
Կամ՝ մանկլաւիկ որկրամոլ, որ ոչինչ ներս կը թողուս
Մինչև հոսնոտ ցոփ լեզուն և քիմքը՝ ծեր հասառուն՝

Աշխարհի ծովը ամբողջ՝ լայնաթաւալ իր ալեոք,
Մարգրիտներով, տիղմերով՝ եկաւ անցաւ ձեր մէջէն,
Ու դուք ոչի՜նչ պահեցիք. ձեռքեր յիմար ու խելոք,
Ու ձեզ որդե՛րը վաղիւ պիտի լեցնե՜ն, հատցընե՜ն։

Ինչպէ՞ս կրնամ քեզ մոռնալ, զգայարանք վեցերորդ,
Ամէնէն ուշ արթնացող, ամէնէն շուտ քնացող,
Որ քու բոլոր յոյզերուդ կընես միւս հինգը հաղորդ,
Կուտաս ուժէդ անոնց ուժ և դողերէդ՝ անոնց դող…