Սիլվա Կապուտիկյան - Ղարաբաղի բարբառը

Մեկն է այսօր սեպտեմբերի՝
Գիտելիքի լուսաբերի.
Տո՛ն է Հայոց Աշխարհում.
ՈՂՋՈՒ՛ՅՆ, ԴՊՐՈՑ՝ ՄԵՐ ՆՈՐ ՏՈՒՆ։

Հայաստան աշխարհ, դու մեր կարոտն ես, նոր կյանքով անմար,
Քո ճամփան հնում արնոտ ու քարոտ էր, դու ծաղկիր հիմա։
Ուր լինենք, հավետ մեր լույս փարոսը տունն է հայրենի,
Մաշտոցի հզոր լեզուն վառ հույսն է ամեն մի հայի։

Աշխարհիս վրա մեկը կար միայն,
Որ ինձ սիրում էր հոգվով անարատ.
Նա իմ մայրիկն էր — իմ անուշ Ազին,
Հոգվույս ու մարմնույս ծնողն հարազատ։

Դեհ շու՛տ արի, սեպտեմբեր,
Որքա՞ն սպասեմ ես քեզ դեռ,
Որ հանդիպեմ ամեն օր
Ընկերներին իմ բոլոր։