Գիշերն իջավ
Գիշերն իջավ անամպ, անհուն,
Բյուր բյուրեղե ի՜նչ նուրբ անուն
Տալ անուրջի այս սուրբ պահուն.
— Ա՜խ, ապրելո՜ւ երջանկություն…
Կանէանա նավն հեռակա,
Լիճն երազ մ՚է, կա ու չըկա.
Ջուրի շշունջն է լոկ վըկա,
— Շշնջելո՜ւ երջանկություն։
Վերն հազար աստղ, վարն հազար լույս,
Կիսաստվերին մեջ հոգեհույզ
Կը խոսակցին քար, վըտակ, բույս.
— Ա՜խ, իրերո՜ւ երջանկություն…
Ու կձայնե մատուռն հստակ.
— Սա ծերունի ծառերուն տակ,
Այս քաղցրության մեջ բովանդակ
Քարանալո՜ւ երջանկություն…
