Պարույր Սևակ Ես այնպես հեշտ էի տարվում

Ես այնպես հեշտ էի տարվում, Ես այնպես հեշտ էի վառվում,— Իմ թելած ասեղի վրա Հուլունքի պես էին շարվում։ Եվ հանկարծ… ես՝ վաղո՜ւց հանգած, Վառվեցի և ի՜նչ — քո սառցից… Հե՜յ գիտի. ծովերից անցա Ու հանկարծ… խեղդվեցի առվում։