Պարույր Սևակ «Պատկառանքով Արարատը բիբլիական…»

Պատկառանքով Արարատը բիբլիական Նայում է ինձ — Արարատյան դաշտից անծայր. Փեշերն՝ անտառ, գլխին ձյունյա թագը պայծառ, Նայում է ինձ լեռնապարի խրոխտ արքան… Նայում է ինձ… Ինչո՞վ եմ ես աչքի զարնում, Ի՞նչն է ինձ մոտ ծեր արքային հետաքրքիր… Նայում է դեռ պատկառանքով նա ինձ կրկին, Իսկ ես ապշած մտորում եմ ու զարմանում։ -Կորցրեցի լավաս հարյուր տարի առաջ․— Հանկարծ խոսեց արքան լեզվով մեր մարդկային Եվ արտասվեց՝ նստած ալմաստ, անհաս գահին․— -Այսօր հարյուր տարի հետո աչքս հառած Քո աչքերին, տեսա մի կայծ այնտեղ հանկարծ, Քո հոգու մեջ է, անկասկած, լավաս հանգած…