«Լուռ նստած քարափի չոր ափին…»
(XXVI)
«Մուտք» ժողովածու · «Սոնետներ» · 1948
Լուռ նստած քարափի չոր ափին,
Պոետն էր մտածում յուրովի -
Սեգ հոգին՝անթախիծ, կորովի,
Հայացքը — երկնքի սև ամպին…
-«Այս ամպը հեղուկ է, քարացել,
Հեղուկով ծանրացել է համակ.
Քարափն այս — անջուր, չոր ու ցամաք
Ահա իր ոտներն է տարածել։
Եվ ինչո՞ւ այս ամպը միշտ չըգա,
Որ ջրով ողողի քարափն այս,
Որ ոչ ոք չորության պետք ըզգա…» -
Եվ հանկարծ ամպրոպն է որոտում,
Գոռում է կարծես ողջ երկըրով.
-Դաշնությունն այդ կըգա պայքարո՛վ…
