Հովհաննես Թումանյան Ծիտիկի օրորքը

Կախված է ճյուղքից ճոճը ծիտիկի.             Փըչի՛, հովիկ, փըչի՛,             Ճոճն օրորվի, տանի բերի             Նանի՜, ծիտիկ, նանի՜։ Ծիտիկը անուշ երազ է տեսնում.             Փըչի՛, հովիկ, փըչի՛,             Ճոճն օրորվի, տանի բերի.             Նանի՜, ծիտիկ, նանի՜։ Բայց տես, ծիտիկը քընից չըզարթնի. Կամա՛ց փըչի, կամա՛ց, Ճոճն էլ զգույշ տանի բերի,             Նանի՜, ծիտիկ, նանի՜։