Հովհաննես Թումանյան Օր. Բ.-ին

Դու արտասվում ես, և քո ծանրավիշտ Սրտից լճացած արցունքի տակից Փայլում է միտքը բոցոտ աչքերիդ— Խելոք տրտմություն և քնքուշ թախիծ. Եվ այդ առավել վեհ ու սիրուն է, Թեև ամպամած գիշերվան գրկում Փայլակն էլ շողում և ցոլանում է Խաղաղ ջրերի խորին հատակում։