Հովհաննես Թումանյան - Հայոց վիշտը

Հայոց վիշտը՝ Անհուն մի ծով, Խավար մի ծով ահագին, Էն սև ծովում տառապելով, Լող է տալիս իմ հոգին։ Մերթ զայրացկոտ ծառս է լինում Մինչև երկինք կապուտակ, Ու մերթ հոգնած սուզվում, իջնում Դեպի խորքերն անհատակ։ Ոչ հատակն է գտնում անվերջ Ու ոչ հասնում երկնքին… Հայոց վշտի մի մեծ ծովում Տառապում է իմ հոգին։