Հովհաննես Թումանյան Աշուն 1908 Դեղնած դաշտերին Իջել է աշուն, Անտառը կրկին Ներկել է նախշուն։ Պաղ-պաղ մեգի հետ Փչում է քամին, Քշում է տանում Տերևը դեղին։ Տխուր հանդերից, Մարդ ու անասուն Քաշվում են կամաց Իրենց տունն ու բուն։ Թեմաներ մանկականաշունկենդանիներ