Հովհաննես Թումանյան Արևելքի եդեմներին իջավ պայծառ իրիկուն

Սիրտը լեցուն է բանտին խավարով.
Ա՛լ դաշտ ու երկինք չը կան իր համար.
Պիտ՚ գըներ աչքի հազար գոհարով՝
Աստըղ մ՚ան նույն իսկ՝ ասուպ ալ ըլլար։

Մատյանն ահա՝ զոր խոստացա… Երբ գըտնես
Հոն դարերու կյանքին Երազն, անհատակ,
Եվ Բագոսի քըրմուհիներ վարդերես
Որ կը պարեն բըլուրին վրա, լուսնին տակ,

Երբ օրոցքում աչքս բացի՝ Մասիս սարերն հեռվում տեսա,
Գերված տեսա ու ես լացի, հայոց ցավերն հեռվում տեսա,
Ա՛խ, ես մանկուց երազեցի սուրալ ազատ Մասիսն ի վեր,
Հովտում այրվել սիրտս բացի, բայց հով սարերն հեռվում տեսա։

Երազիս մեջ դուռը զարկին
— Ո՞վ է, ասի ներսից ես,
Դրսից ինչ որ պառավ մի կին
Ասաց «Մատաղ լինեմ քեզ»…