Հովհաննես Թումանյան «Ա՛խ, ո՜րքան փարթամ կյանքը ծաղկում է...»

Ա՛խ, ո՜րքան փարթամ կյանքը ծաղկում է            Մատաղ կրծքի տակ. Աչքերի մթնում փայլատակում է            Կենդանի կրակ. Հեշտախտի տապից այրվող շրթունքը            Խոսում են անբան, Եվ արբեցնում է անույշ բուրմունքը            Նորա թարմության. Եվ այս բոլորը քեզ պատմում են ճոխ Սիրո գաղտնիքը, Բայց, ափսո՛ս, չըկա նաև մի պատմող,            Թե այս աղջիկը            Տերն է պոետի            Հոգու և սրտի։