Աբովյան փողոց
Մի պայծառ ճամբա, մի զվարթ փողոց —
Շուրթին անունը մեր Աբովյանի,
Զգվում է, փռվում — ծառով, ծիծաղով
Կանաչ սրտի մեջ մեր Երևանի.
Բացվել են ուրիշ շքեղ փողոցներ,
Ու սերունդներ են եկել ու անցել,
Բայց նա ինչպես հին ու առաջին սեր
Նորից ամենից թանկն է մնացել.
Տխրում է հոգին — իր գիրկն ենք գնում,
Երբ ուրախ ենք մենք այնտեղ ենք կրկին
Երբ մտերմի է սիրտը որոնում
Այնտեղ է գտնում իր որոնածին.
Ու երբ մթնում է մեր միտքը բարի
Հայոց հինավուրց բախտի մռայլով
Մեզ սփոփում է նրա մայթերի
Կենդանությունը, աշխույժը խռով.
Ասես երակն է աշխարհի հայոց
Որ բաբախում է հավերժ կենդանի
Մի պայծառ ճամբա, մի զվարթ փողոծ
Շուրթին — անունը մեր Աբովյանի…
