Ռափայել Պատկանյան - Մայրաքաղաքում կրթած հայ երիտասարդ

Տեղը եկավ՝ Հայ է նա, տեղը եկավ՝ այլազգի, Իրոք ո՛չ այդ և ո՛չ այն է, այլ ծընունդ մի նոր ազգի։ Հագնըվում է նա միշտ en grand, ման է գալիս ՝a la chique, Ճաշ է ուտում, ո՞ւր եք կարծում, chez Dussean կամ Dominique Կարդում է նա Morning, Débats, ո՛չ Բազմավեպ, ah! fi donc! Ֆրանսերեն է կոտրատում, հայերենն է mauvais ton, Զարթում է նա ուղիղ մեկին, անկողնի մեջ թեյ խըմում, Նախաճաշիկն է երեքին, գաղիացիի պանդոկում. Վեցին քառորդ՝ ճաշի ժամ է չընաշխարհիկ մեր Հային, Ո՛չ թե ստիպված է այդ անել, այլ որ վըրան շատ խոսին։ Ուշի ուշով հետևում է Պետերբուրգի լուրերուն, Դերձկից էլ ճիշտ տեղյակ է новомодный շորերուն. Թեև զուրկ է մուզիկայից, բայց опера սիրում է, Бозио-ի անուշ ձենից նորա խելքը գընում է. Պինդ խոսում է, ինչ որ կանխավ feuilleton- ումն է կարդել, Խոսքով աշխարհ կործանում է մեր պարոնը անարգել. Նեպիր, Դունդաս ու այլ անձինք են նյութ նորա զրույցին, Պախարակում է Hugo-ին ու սիրում է Դիկենսին։ Նա սիրում է, նա ատում է ո՛չ սեփական իր խելքով, Նա խըմում է, նա ուտում է ո՛չ իր բերնի ճաշակով։ Նորա խելքը feuilleton-ն է, прейс-курант-ն է ճաշակը, Ու Գիտությանց Ճեմարանը է ո՛ր ասես պանդոկը։ Քանի տարի քաշ է գալիս Պետերբուրգում այս կերպով, Ու հետ դառնում իր հայրենիք՝ դատարկ խելքով ու ջիբով։ Այնուհետև պահանջմունքը նորա մեծ են, անհեթեթ, Միայն ինքն է խելոք, գիտուն, իսկ այլք՝ կոպիտ ու տըգետ։ Այդ ի՛նչ զարմանք, որ հիմարը ուզե պատիվ իր անձին, Նա՛ է հիմար, որ անարժան տա պատիվը հիմարին. Բընութենեն խելազուրկին Պետերբուրգը խելք չի տալ, Մեծ հունար չէ փողոցներում աննըպատակ միշտ ման գալ։

Տեղը եկաւ՝ հայ է նա, տեղը եկաւ՝ այլազգի, Իրօք ո՛չ այդ եւ ո՛չ այն է, այլ ծնունդ մի նոր ազգի։ Հագնւում է նա միշտ en grand, ման է գալիս a՚ la chique, Ճաշ է ուտում, ու՞ր էք կարծում, chez Dussean կամ Dominique Կարդում է նա Morning, De, ոչ Բազմավէպ, ah! Fi, doncl Ֆրանսերէն է կոտրատում, հայերէնն է moivais ton, Զարթում է նա ուղիղ մէկին, անկողնի մէջ թէյ խմում, Նախաճաշիկն է երեքին, գաղղիացիի պանդոկում. Վեցին քառորդ՝ ճաշի ժամ է չնաշխարհիկ մեր հային, Ո՛չ թէ ստիպուած է այդ անել, այլ որ վրան շատ խօսին։ Ուշի ուշով հետեւում է Պետերբուրգի լուրերուն, Դերձակից էլ ճիշտ տեղեակ է новомодный շորերուն. Թէեւ զուրկ է մուզիկայից, բայց опера սիրում է, Бозио-ի անուշ ձէնից նորա խելքը գընում է. Պինդ խօսում է, ինչ որ կանխաւ feuilleton-ում է կարդել, Խօսքով աշխարհ կործանում է մեր պարոնը անարգել. Նեպիր, Դունդաս ու այլ անձինք են նիւթ նորա զրոյցին, Պախարակում է Hugo-ին ու սիրում է Դիկկենսին։ Նա սիրում է, նա ատում է ո՛չ սեփական իր խելքով, Նա խմում է, նա ուտում է ո՛չ իր բերնի ճաշակով։ Նրա խելքը feuilleton-ն է, прейс-курант է ճաշակը, Ու Գիտութեանց Ճեմարանը է, ո՛ր ասես պանդոկը։ Քանի տարի քաշ է գալիս Պետերբուրգում այս կերպով, Ու յետ դառնում իր հայրենիք՝ դատարկ խելքով ու ջիբով։ Այնուհետեւ պահանջմունքը նորա մեծ են, անհեթեթ, Միայն ինքն է խելօք, գիտուն, իսկ այլք՝ կոպիտ ու տգէտ։ Այդ ի՛նչ զարմանք, որ յիմարը ուզէ պատիւ իր անձին, Նա՛ է յիմար, որ անարժան տա պատիւը յիմարին. Բընութենէն խելազուրկին Պետերբուրգը խելք չի տալ, Մեծ հունար չէ փողոցներում աննպատակ միշտ ման գալ։