Ռափայել Պատկանյան - Մայրաքաղաքում կրթած հայ աղջիկ

Շուշա՛ն, շուտով դեմքըդ ծածկե՛, ձյուն դու թվի՛ր մըրոտած. Տե՛ս, սիգաճեմ ման է գալիս հայ աղջիկը մեր կըրթած. Վարդի գույնը уж не в моде: то-ли дело бледный лик! Այստեղումը бледный են դիփ հա՛մ աղջկունք, հա՛մ կնանիք։ Ի՞նչ է գաղտնին бледныйության, այդ հայտնի չէ՛ ոչ ոքին, Միայն կասեն, որ շատուց է կավիճն ունի բարձր գին։ Առավոտ է. մեր աղջիկը հայլիից չի հեռանում, Նորա ծընողք այսօր ճաշի гвардеец են ըսպասում. Гвардеец է, լա՛վ միտք արեք, Հայ չէ՝ անշնորհ ու տըգետ, Гвардеец է՝ փայլուն շորով, ուսին դըրած эполет. Տուն կըմտնի, գըլուխ կըտա այնպե՜ս սիրուն, շնորհաշուք, Որ մեր կըրթած հայ աղջըկա սիրտը կանե тук-тук-тук! Էնդուր համար նա հայլիից օրն ի բուն չի պուկ գալի, Гвардеец-ին դուր չի գալը խիստ է նորան ըզգալի։ Ո՛չ լոկ դեմքով պիտի դուր գա, այլ և անուշ խոսքերով, Ինչպե՜ս, ի՞նչ կերպ, դուք կըհարցնեք, այդ էլ չըգիտե ոչով։ Բարձի տակը պահած ունի նա George Sande-ի roman-ը, Գիշերները մորից թաքուն կարդում է մինչ չորս ժամը. Անհատական այդ աղբյուրից նա քամում է անդադար Սիրո զգացմունք, սիրո խոսքեր — կանանց սըրտին մըխիթար։ Նա գըտավ յուր идеал-ը, այսօր ճաշին կըտեսնե Նա յուր անտես սիրահարին, ում որ սիրտը տվել է։ Հայո՛ց աղջիկ, Հայո՛ց աղջիկ, գնա՛ առաջ, մի վախիլ, Бледный դեմքըդ, շինծու խոսքըդ ովի՞ն ասես չեն խաբիլ։ Гвардеец-ին դուր չես գալի,— ի՞նչ ափսոսանք, ի՞նչ վընաս, Քեզ սիրահար гусар, улан, артиллерист կունենաս։ Դու փո՛րձ փորձե նորից դուր գալ, անույշ ժպտա՛ ու խոսե՛, Քըսանմեկըդ արդեն մոտ է, տե՛ս, առաջիդ մեծ փոս է։ Բայց մի՛ թողնիլ դու George Sande-ին, идеал-իդ մի՛ ուրանալ. Թե ոչ ջահիլ, գոնե ծերուկ կառնե քեզ ռուս генерал. Բայց զգուշացի՛ր դու հայերից, գին չեն դնիլ, չեն սիրիլ Քեզ, ինչպես դու ցանկանում ես. դու քեզ Հային մի՛ մատնիլ։ Փորձ փորձեցիր ու դուր չեկար ո՛չ улан-ին, гусар-ին, Քըսանհինգըդ մոտենում է. Հա՛յ աղջիկ, վա՜յ քու հալին։ Հայո՛ց աղջիկ, Հայո՛ց աղջիկ, գնա՛ առաջ, մի՛ վախիլ, Бледный դեմքըդ, սիրուն խոսքըդ ովի՞ն ասես չեն խաբիլ։ Տարիներըդ ակոս ձըգեց քու շնորհալի երեսին,— Վընաս չի կա,- подруг-ներդ դորա համար ճար ունին. Երբ որ տանն ես՝ մի՛ հրամայիլ տըղոց քեզի մոտենալ, Դուրս գնալիս՝ лик-իդ ձըգե՛ դու կըրկնածալ հաստ вуаль Հարցնողներից ուշի-ուշով ծածկե՛ տարիդ ծընընդյան, Ու ամենին հավատացո՛ւր, որ տասնութ ես տարեկան։

Շուշա՛ն, շուտով դէմքդ ծածկէ՛, ձիւն դու թուի՛ր մըրոտած. Տե՛ս, սիգաճեմ ման է գալիս հայ աղջիկը մեր կըրթած. Վարդի գոյնը уж не в моде։ то ли дело бледный лик! Այստեղումը бледный են դիփ՝ հա՛մ աղջըկունք, հա՛մ կնանիք։ Ի՞նչ է գաղտնին бледныйութեան, այդ յայտնի չէ՛ ոչ ոքին, Միայն կ՚ասեն, որ շատուց է կաւիճն ունի բարձր գին։ Առաւօտ է. մեր աղջիկը հայլիից չի հեռանում, Նորա ծնողք այսօր ճաշի гвардеец են սպասում, Гвардеец է, լա՛ւ միտք արէք, հայ չէ՝ անշնորհ ու տգէտ, Гвардеец է՝ փայլուն շորով, ուսին դրած эполет. Տուն կը մտնի, գլուխ կը տայ այնպէ՜ս սիրուն, շնորհաշուք, Որ մեր կրթած հայ աղջկայ սիրտը կ՚անէ тук-тук-тук! Էնդուր համար նա հայլիից օրն ի բուն չի պուկ գալի, Гвардеец-ին դուր չի գալը խիստ է նորան զգալի։ Ոչ լոկ դէմքով պիտի դուր գայ, այլ եւ անուշ խօսքերով, Ինչպէ՞ս, ի՞նչ կերպ, դուք կը հարցնէք, այդ էլ չըգիտէ ոչով։ Բարձի տակը պահած ունի նա George Sande-ի roman-ը, Գիշերները մօրից թաքուն կարդում է մինչ չորս ժամը. Անհատական այդ աղբիւրից նա քամում է անդադար Սիրոյ զգացմունք, սիրոյ խօսքեր-կանանց սրտին մխիթար։ Նա գըտաւ իւր идеал-ը, այսօր ճաշին կը տեսնէ Նա իւր անտես սիրահարին, ում որ սիրտը տուել է։ Հայո՛ց աղջիկ, հայո՛ց աղջիկ, գնա՛ առաջ, մի՛ վախիլ, Бледный դէմքըդ, շինծու խօսքըդ ովի՞ն ասես չեն խաբիլ։ Гвардеец-ին դուր չես գալի,- ի՞նչ ափսոսանք, ի՞նչ վընաս, Քեզ սիրահար гусар, улан, артиллеристկ՚ունենաս։ Դու փո՛րձ փորձէ նորից դուր գալ, անուշ ժպտա՛ ու խօսէ՛, Քըսանմէկըդ արդէն մօտ է, տե՛ս, առաջիդ մեծ փոս է։ Բայց մի՛ թողնիլ դու George Sande-ին, идеал-իդ մի՛ ուրանալ, Թէ ոչ ջահիլ, գոնէ ծերուկ կ՚առնէ քեզ ռուս генерал. Բայց զգուշացի՛ր դու հայերից, գին չեն դնիլ, չեն սիրիլ Քեզ, ինչպէս դու ցանկանում ես. դու քեզ հային մի՛ մատնիլ։ Փորձ փորձեցիր ու դուր չեկար ո՛չ улан-ին, гусар-ին, Քըսանհինգըդ մօտենում է. հա՛յ աղջիկ, վա՜յ քու հալին։ Հայո՛ց աղջիկ, հայո՛ց աղջիկ, գնա՛ առաջ, մի՛ վախիլ, Бледный դէմքըդ, սիրուն խօսքըդ ովի՞ն ասես չեն խաբիլ։ Տարիներըդ ակօս ձըգեց քու շնորհալի երեսին,— Վընաս չի կայ,- подруг-ներըդ դորա համար ճար ունին. Երբ որ տանն ես՝ մի՛ հրամայիլ տըղոց քեզի մօտենալ, Դուրս գնալիս՝ лик-իդ ձգէ՛ դու կըրկնածալ հաստ вуаль, Հարցնողներից ուշի-ուշով ծածկէ՛ տարիդ ծննդեան, Ու ամէնին հաւատացո՛ւր, որ տասնութ ես տարեկան։