Եղիշե
(Հեղինակությունը)
1872
Ոսկեծըղի, գեղեցկատիպ
Ո՜վ իմ գըրքույկ ոսկեշունչ,
Ազգիս փառքը, անբախտ օրը
Դու քարոզող անմըռունչ։
Ո՜վ պիտի տար այն անըսպառ
Սերն ու գութը դեպ Հային,
Թե որ մարդիկ քեզ, ով գըրքույկ,
Երբեմըն չի կարդային։
Քեզ կարդալով՝ կըմոռանամ
Ես թերությունք մեր ազգին,
Դեպ հայ եղբարքս գութ ու սիրով
Միշտ կը լըցվի իմ հոգին։
Մըտքիս մեջը ես միշտ կասեմ.
«Սերունդը Վարդան մեր Քաջին
Անհընար է՝ անփառունակ
Ըստրուկ մընան կամ կորչին»։
Կամ՝ տեսնելով հեք Հայ տերտեր,
Սուրբ Ղևոնդին կը հիշեմ,
Ու հուսահատ տըրտում մըտքեր
Ինձմեն հեռու կը քըշեմ։
Եղիշեին Հայք կարդալով,
Նոր հույսերով կը լըցվին,
Հայի գալոց բարիքն նոցա
Հոգվո առջև կըբացվին։
Հա՛յ պատանի, շուտ-շուտ կարդա՛
Այս գըրքույկը ոսկետառ,
Որ համոզվիս՝ թե մեր հայը
Կորչելու ազգ չէ՛ իսպառ։
Ոսկեծղի, գեղեցկատիպ
Ո՜վ իմ գրքոյկ ոսկեշունչ,
Ազգիս փառքը, անբախտ օրը
Դու քարոզող անմըռունչ։
Ո՞վ պիտի տար այն անսպառ
Սէրն ու գութը դէպ հային,
Թէ որ մարդիկ քեզ, ով գրքոյկ,
Երբեմն չի կարդային։
Քեզ կարդալով՝ կը մոռանամ
Ես թերութիւնք մեր ազգին,
Դէպ հայ եղբայրքս գութ ու սիրով
Միշտ կը լցուի իմ հոգին։
Մըտքիս մէջը ես միշտ կ՚ասեմ.
«Սերունդք Վարդան մեր Քաջին
Անհնար է՝ անփառունակ
Ստրուկ մնան կամ կորչին»։
Կամ՝ տեսնելով հէք հայ տէրտէր,
Սուրբ Ղեւոնդին կը յիշեմ,
Ու յուսահատ տըրտում մըտքեր
Ինձմէն հեռու կը քշեմ։
Եղիշէին Հայք կարդալով,
Նոր յոյսերով կը լցուին,
Հայի գալոց բարիքն նոցա
Հոգուոյ առջեւ կը բացուին։
Հա՛յ պատանի, շուտ-շուտ կարդա՛յ
Այս գրքոյկը ոսկետառ,
Որ համոզուիս՝ թէ մեր հայը
Կորչելու ազգ չէ՛ իսպառ։
