Պարույր Սևակ «Մաղի մեջ»

Աստղերը մի օր լուսնյակին ասին.
— Ինչո՞ւ են անվերջ խոսում քո մասին.
Բանաստեղծները՝ լուսնոտի նման,
Մեզ էլ են գովում, բայց քեզ՝ անսահման…

Գիտեմ՝ ինչ են ծով աստղերը՝ գալիքների ծով պաշար,
Տիեզերքի տիրակալն է հերթի դրել շարեշար,
Որ երբ հսկա արևն հանգչի, մի աստղ դնե նրա տեղ,
Որ կյանքն հավերժ ու դու հավերժ հրաշք մնաս, ո՜վ աշխարհ։

Այսքան տարի այս երգերով միտք եմ անում, ի՞նչ արի,
Այս երգերով, այս վերքերով ինչ որ արի՝ շատ արի,
Ես իմ մահը հազար տարով դուրս վանեցի աշխարհից,—
Թեկուզ հազար երազ լինի՝ արթուն վիշտս նինջ արի։

Լուսնի վրա ես ման եկա՝ չկար գարուն ինձ նման,
Քարացել է մահն ամենուր ու մենությունն ինձ նման,
Ա՜խ, այստեղ էլ կյանք է եղել ու բանաստեղծ միգուցե,
Թափառել է ու երազել անմահություն, ինձ նման։