Հանելուկ առաջին
«Գիրք մնացորդաց» ժողովածու · 1967
-Իսկ այդ ի՞նչն է,
Որ երբ հասավ՝
Փախցընում է մեր քունն աչքից։
Պապիկն իսկույն հազն իր հազաց
Ու երբ պրծավ բարեհաջող,
Իսկույն ասաց.
-Ծերությո՛ւնը։
Պատերազմի երես տեսած
Հայրիկն ասաց.
-Գերությո՛ւնը։
Մայրիկն ասաց.
-Մերությո՛ւնը։
Ու կրկնեց.
-Մերությո՜ւնը։
Փոքրիկ տղան
Փոքրիկ ափը զարկեց ափին
Ու ձայնիկն իր միացնելով
Զնգուն ծափին՝
Չասա՜ց… գոռա՛ց.
-Ձմեռ Պապի՜ն։
Իսկ աղջիկը արբունքահաս՝
Վառված ձեռով
Հարդարելով իր վարսերը՝
Ոչի՛նչ չասաց.
Բայց մտածեց.
-Պա՞րզ չէ, սե՜րը…
Արզնի, 01.III.1967թ.
