«Գնացքն առաջ է սուրում»
«Անտիպներ» ժողովածու
Գնացքն առաջ է սուրում, իսկ մտքերս՝ դեպի ետ։
Իմ դեմ քաղաք է հսկա ու շենքեր են բազմահարկ,
Իսկ հետևում հիշում եմ մի ոտնաչափ արահետ,
Որով քայլել եմ քեզ հետ՝ երազելով մի տնակ։
Այստեղ՝ ծովն է փոթորկում, այստեղ՝ գետակ էր բարակ,
Որի ափին, հիշո՞ւմ ես, շրջում էինք միասին։
Դրսում ձյուն էր ու ձմեռ, իսկ մեր ներսում՝ հուր-կրակ,—
Նույն տրոփով էր զարկում երկու կրծքում երկու սիրտ։
Գնացքը կանգ չի առնում, արշավում է միշտ առաջ,
Իսկ ես մտքով կանգ առել ու նստել եմ այն քարին,
Որի հանդեպ, հիշո՞ւմ ես, դու հոգնաբեկ կանգ առար
Ու նստելով մի վայրկյան՝ ինձ վախեցած հարցըրիր.
— Այս ո՞րտեղ ենք մենք հասել։ Վերադառնա՛նք։ Չե՜մ ուզում։
Չհասկացա քեզ այնժամ, քեզ նայեցի կասկածով։
Հիմա այս խուլ գնացքին ես դիմում եմ նույն հարցով.
— Այս ո՞րտեղ ենք մենք հասել։ Վերադառնա՛նք։ Չե՛մ ուզում…
