Աշխարհի գարունը
«Գիրք մնացորդաց» ժողովածու · 1946
Մայիս է։ Գարնան պես բացվել են սրտերը։
Թվում է՝ ամեն տեղ գարուն է։
Թվում է՝ ամեն տեղ անցել են ցրտերը,
Չի թափվում աշխարհում արյուն էլ։
Բայց ահա թերթերը,
Բայց ահա եթերը…
Ինչ-որ տեղ նորից սառնամանիք է,
Ինչ-որ տեղ նորից մոլեգին հրդեհը
Լիզում է բամբուկե տների տանիքը։
Ինչ-որ տեղ՝ արկերի շառաչից թնդում է,
Ծվատվում հողի փառահեղ հանգիստը։
Ինչ-որ տեղ՝ պոետը մթամած բանտում է,
Լրտեսը արքա է,
Խելառը՝ մինի՛ստր։
Գալարվում է ցավից Ատլանտյան օվկիանը,
Խաղաղից՝
մնացել է անունը…
Եթերից,
թերթերից
ցուրտ փչի որքան էլ՝
Բացվել է աշխարհի գարունը։
Բացվել է գարունը և մարդկանց սրտերը.
Իրենն է անում բնությունը։
Եվ եթե ինչ-որ տեղ մնում են ցրտերը,
Այդ ոչ թե հերքում է, այլ հաստատում է
Գարնան
վերջնական
հաղթությունը։
[1946թ.]
