Անցնել բովանդակությանը

Մեծարենցի բանաստեղծություններ մենության մասին

Մեծարենցի քնարերգությունը բնության ու սիրո լուսավոր, ջինջ երգ է՝ գրված արևմտահայերենի մեղեդային շնչով։ Նրա տաղերում գյուղական բնաշխարհի պատկերները միահյուսվում են քնքուշ երազանքի ու մարդկային ջերմության կարոտի հետ. «մենություն» թեմայով կայքում զետեղված է հեղինակի 11 բանաստեղծություն։

Գործերն ընդգրկում են 1902–1903 թվականների ստեղծագործություններ։

Հարակից թեմաներից են՝ տխուր, բնություն, մահ, կարոտ, երազ և աշուն։

Ցուցադրվում է 1–11 11-ից

Միսաք Մեծարենց Միսաք Մեծարենց

Խենթե՜ր

Ա
Մթնշաղին բոցերուն մեջ երփնագույն,
Երկու ձեռքը կը կարկառե, եւ իսկույն
Կ՚ ուզե բռնել՝ հասկերուն վրա ցորենի՝
մենությունկարոտ +2
Միսաք Մեծարենց Խենթե՜ր Միսաք Մեծարենց մենությունկարոտ +2