Հովհաննես Թումանյան Երկու շիրիմ իրար կից

Արշալույսին դեմ խեփոր մը բացիր՝
Զոր ծովն ոտքիդ տակ նետեց վիհերեն։
Արշալույսին դեմ խեփոր մը բացիր,
Կը փայլեր իր մեջ մարգրիտ մ'հոյաշեն։

Ո՛վ մատնված Հիսուս,
Դուն որ փըշապատ գըլուխ մ'ունեցար՝
Գըթա՛ իմ գըլխուս.
Դերաներըդ զայն քարկոծեցին հար

Գիշերվան մեջ, փողոցներեն ամայի
Կ'անցնի սարսափ մը թևին հետ հովերուն,
Եվ բարտիներն անհունորեն կը սարսռան
Աստղերուն մեջ ընկըղմած։

Ուշ ատեն դուն որ կը թողուս ա՛լ մարմանդ
Սիրտըդ սըրտին, ձեռքդ ձեռքին մեջ մորկանդ,
Պահ մը կանգ առ, ո՛վ մանուկ
Վեր վերցուցած ծաղկալի փեշդ որ ինձի