Հովհաննես Թումանյան «Երբ ես տխուր, հուսահատ...»

Երբ ես տխուր, հուսահատ, Ինձ կորած եմ համարում, Շուրջս մեռած, անապատ, Սրտիս երկյուղ է տիրում։ Մահու ձայնը դառնալուր Հասանում է ականջիս, Մարդիկ մնում անհամբույր Եվ խլանում են կանչիս։ Մի զորություն հզորեղ Ինձ հուսադրում է հանկարծ. Եվ զգում եմ, ամեն տեղ Դուն ինձ հետ ես, Աստված։