Հովհաննես Թումանյան - «Երբ ես տխուր, հուսահատ...»

1889

Երբ ես տխուր, հուսահատ, Ինձ կորած եմ համարում, Շուրջս մեռած, անապատ, Սրտիս երկյուղ է տիրում։ Մահու ձայնը դառնալուր Հասանում է ականջիս, Մարդիկ մնում անհամբույր Եվ խլանում են կանչիս։ Մի զորություն հզորեղ Ինձ հուսադրում է հանկարծ. Եվ զգում եմ, ամեն տեղ Դուն ինձ հետ ես, Աստված։
Թեմաներ
Մահվան մասին Թումանյանը մահվան մասին Տխուր Թումանյանի տխուր բանաստեղծությունները Հույսի մասին Թումանյանը հույսի մասին Հոգևորի մասին Թումանյանը հոգևորի մասին

Ստեղծագործության մասին

Հովհաննես Թումանյանի «Երբ ես տխուր, հուսահատ...» բանաստեղծությունը (1889) մահվան և տխրության մասին։

Ստեղծագործությունը պարունակում է 12 տող՝ բաժանված 3 քառատող տների։

Ժանր Բանաստեղծություն
Գրության թվական 1889 թ.
Ժողովածու —
Տողերի թիվ 12

Ձեզ կարող է դուր գալ

Աշոտ Գրաշի Աշոտ Գրաշի

«Ես այսօր մեռա հին անտառում…»

…Ես այսօր մեռա հին անտառում,
Շուքերի ներքո կաղնենու հին,
Ինձ վրա լացին բարակ առուն
Եվ բարակ խոտը ցողն աչերին։
մահբնություն +1
Ավետիք Իսահակյան Ավետիք Իսահակյան Պոեմ · 1911

Աբու-Լալա Մահարի

Աբու-Լալա Մահարին,
Հռչակավոր բանաստեղծը Բաղդադի,
Տասնյակ տարիներ ապրեց
Խալիֆաների հոյակապ քաղաքում,
միայնությունտխուր +4
Ավետիք Իսահակյան Ավետիք Իսահակյան 1906

«Ագռավների գորշ թևերով…»

Ագռավների գորշ թևերով
Աշունն եկավ միգաբեր
Ծաղիկ-սարե՜ր, երթաք բարով,
Դո՛ւք էլ, զանգակ-աղբյուրներ։
աշունտխուր +3
Ավետիք Իսահակյան Ավետիք Իսահակյան Ութնյակ · 1897

«Ա՜խ, ալ-վարդի, սիրո վարդի…»

Ա՜խ, ալ-վարդի, սիրո վարդի
Չո՛ր փշերը մնացին…
Էն փշերը մատաղ սիրտըս
Քրքրեցին ու կերա՜ն.
սերկյանք +3