Հովհաննես Թումանյան Երազումս մի մաքի

Սիրտը լեցուն է բանտին խավարով.
Ա՛լ դաշտ ու երկինք չը կան իր համար.
Պիտ՚ գըներ աչքի հազար գոհարով՝
Աստըղ մ՚ան նույն իսկ՝ ասուպ ալ ըլլար։

Կ'երթամ աղբյո՜ւրը լույսին…
Ուղին երկա՛ր է. սալարկված է ուղին
Կայծքարերով, ցանկված՝ մուրտի փուշերով.
Ուղին շեղ է ճառագայթի մ'հանգունակ։

Երբ օրոցքում աչքս բացի՝ Մասիս սարերն հեռվում տեսա,
Գերված տեսա ու ես լացի, հայոց ցավերն հեռվում տեսա,
Ա՛խ, ես մանկուց երազեցի սուրալ ազատ Մասիսն ի վեր,
Հովտում այրվել սիրտս բացի, բայց հով սարերն հեռվում տեսա։

Աղոթքի պես է հոսում արյունս իմ երակներում,
Ոսկի խունկի պես վառվում է ոսկի սրտիս բուրվառում,
Խունկիս բուրմունքը աչքերիս լույսն է, որ թռչում է քեզ,
Ով սիրո աստված, քո ետևից է կյանքս թափառում։