Հովհաննես Թումանյան «Տաղով եկավ...»

Ձորերուն մեջ, սարերուն վրա կ'արածեր
Ան ամեն օր ուլն իր կապույտ աչերով.
Ոտքերը մերկ էին և միշտ ալ վըստահ
Մեն մի քայլին՝ շուշան վրա կոխելու։

Իղձերս ամեն, խոստումներս ալ ճըշմարիտ՝
Հույսով մը լի, ոտքիդ առջև դըրի ես.
Չը զըլացա քիչ ո՛չ հառաջ, ո՛չ ժպիտ.
Բայց, ա՜հ, երբեք չը ճանչցավ զիս սիրտըդ վես։

Անոր որ պիտի գա…
Ափը լճակին մենավոր՝
Ուր տընակս իմ կախարդորեն շիներ եմ՝
Ձեռն ի ծընոտ ըսպասեցի իր գալուն։

Խոժո՜ռ գիրքեր, մե՜ծ գիրքեր,
Ահա ճակատըս այսօր ձեր էջերեն
Վեր կ'առնեմ, դեպի արևն,
Ու կ'անիծեմ րաբունորեն բոլորնիդ…