Հովհաննես Թումանյան «Քրիստոս հարյավ... Ա՜խ, և այս հոծ...»

Քրիստոս հարյավ… Ա՜խ, և այս հոծ Մութ-մըռայլից, երանի, Հառներ հոգիս կըրակ ու բոց, Զըվարթ հոգիս երբեմնի։ Եվ, երանի, նույն սաստկությամբ Սիրո կիրքը ևս հառներ, Երկինքս էլի դառնար անամպ, Միտքըս ուժգին սավառներ… — Լո՛ւռ կաց, անմիտ, ի՜նչ ես լալիս Վըհատ ձայնով ծերության, Դեռ քո ճամփին լույս է տալիս Ճառագայթը վաղորդյան։ Եվ մըռայլից, որ կա իջած Ծանր ու տարտամ քո սըրտին, Պիտի հառնեն տանջված, խաչված Ցընորքները քո նախկին։