Հովհաննես Թումանյան Մեր կյանքը- կարճ մի վերելք

Կ'երթամ աղբյո՜ւրը լույսին…
Ուղին երկա՛ր է. սալարկված է ուղին
Կայծքարերով, ցանկված՝ մուրտի փուշերով.
Ուղին շեղ է ճառագայթի մ'հանգունակ։

Մատյանն ահա՝ զոր խոստացա… Երբ գըտնես
Հոն դարերու կյանքին Երազն, անհատակ,
Եվ Բագոսի քըրմուհիներ վարդերես
Որ կը պարեն բըլուրին վրա, լուսնին տակ,

Աղոթքի պես է հոսում արյունս իմ երակներում,
Ոսկի խունկի պես վառվում է ոսկի սրտիս բուրվառում,
Խունկիս բուրմունքը աչքերիս լույսն է, որ թռչում է քեզ,
Ով սիրո աստված, քո ետևից է կյանքս թափառում։

Այսքան տարի այս երգերով միտք եմ անում, ի՞նչ արի,
Այս երգերով, այս վերքերով ինչ որ արի՝ շատ արի,
Ես իմ մահը հազար տարով դուրս վանեցի աշխարհից,—
Թեկուզ հազար երազ լինի՝ արթուն վիշտս նինջ արի։