Հովհաննես Շիրազ Հեռապատում

Երբ օրոցքում աչքս բացի՝ Մասիս սարերն հեռվում տեսա,
Գերված տեսա ու ես լացի, հայոց ցավերն հեռվում տեսա,
Ա՛խ, ես մանկուց երազեցի սուրալ ազատ Մասիսն ի վեր,
Հովտում այրվել սիրտս բացի, բայց հով սարերն հեռվում տեսա։

Արծիվ լեռների, արծիվ սիգապանծ,
Հասարակ մի հավ քեզնից վեր սուրաց…
— Կյանք է, և ահա այդ էլ պատահեց,—
Երգերիս արծիվն ինձ պատասխանեց։

Իմ Արարատ սուրբ սարը վես
Մեր նախահայր Հայկն է կարծես,
Որ թիկնել է ամպ ու շանթին,
Ու ծխում է հանց նահապետ՝

— Այդ ի՞նչ ցող է ձեր աչքերին,—
Հարցրի դաշտի ծաղիկներին,
Ու ծաղիկներն հեկեկացին՝
— Քո սիրածն քեզ մոռացել,