Վանեցի գեղջուկի տաղը
1876
Աղոթարանը բացվեցավ, ժամանակ է զարթելու.
Էրթամ ախոռ, գոմշուկներըս լըծեմ՝ գութան վարելու։
Դ՜եհ, գոմշուկներ, ելե՛ք, ելե՛ք, արտը էրթանք աշխատինք.
Հարկ ու խարճի վատեն մոտ է. վոթենք արուն ու քըրտինք։
Հայի գութա՜ն, հայի գութա՜ն, որի՞ համար կը ջանաս,
Ո՜վ քեզիմով կը տանջըվի, որի՞ն դու կուշտ հաց կու տաս։
Այն օր, երբ քեզ ձեռքըս առի՝ ազատ օրըս կորուցի,
Անվախ սիրտըս վըհատեցավ, հոգիս թուրքին մատնեցի։
Բա՛վ է, գութան, մեր տանջանքը, համբերությունն վերջ ունի,
Դուն տեսա՞ր, որ մեր դուշմանը ամոթ, խելք ու գութ չունի։
Արի՛ փըշրեմ ես քու խոփը, տանք դարբինին կռելու,
Կըռենք-կոփենք սուր ու սուսեր՝ դուշմանի դեմ կռվելու։
Եղբարք հայեր, առե՛ք խոփը, տվե՛ք դարբինին կըռելու.
Կըռել-կոփել սուր ու սուսեր՝ Հայաստանը փըրկելու։
Աղօթարանը բացուեցաւ, ժամանակ է զարթելու.
Էրթամ ախոռ, գոմշուկներըս լծեմ՝ գութան վարելու։
Դե՜հ, գոմշուկներ, ելէ՛ք, ելէ՛ք, արտը էրթանք աշխատինք,
Հարկ ու խարճի վատէն մօտ է. ոթենք արուն ու քրտինք։
Հայի՛ գութան, հայի՛ գութան, որի՞ համար կը ջանաս,
Ո՜վ քեզիմով կը տանջուի, որի՜ն դու կուշտ հաց կու տաս։
Այն օր, երբ քեզ ձեռքըս առի՝ ազատ օրս կորուցի,
Անվախ սիրտս վհատեցաւ, հոգիս թուրքին մատնեցի։
Բա՛ւ է, գութան, մեր տանջանքը, համբերութիւնն վերջ ունի.
Դուն տեսա՞ր, որ մեր դուշմանը ամօթ, խելք ու գութ չունի,
Արի՛ փշրեմ ես քու խոփը, տանք դարբինին կռելու,
Կըռենք-կոփենք սուր ու սուսեր՝ դուշմանի դէմ կռուելու։
Եղբարք հայեր, առէ՛ք խոփը, տուէ՛ք դարբինին կըռելու.
Կըռել-կոփել սուր ու սուսեր՝ Հայաստանը փըրկելու։
Գրված է արևմտահայ գեղջուկի բերանից՝ արևմտահայերենի ձևերով («ալ», «կու», «ըլլա»)։
