Հայոց լեզու
Դու հնաբառ,
Մեսրոպատառ,
Աղբյուրի պես
Ջինջ ու կայտառ։
Դու մոր նման
Միշտ տուն կանչող,
Մայր հողի պես
Միշտ կանաչող։
Դու այնպես կուռ,
Այնպես անբիծ
Եվ ինչ լավ է,
Հասել ես ինձ։
Թե կորչեիր
Հանկարծ անհետ,
Ինչպե՞ս խոսեր
Մայրս ինձ հետ։
Ստեղծագործության մասին
Պատվական Խաչատրյանի «Հայոց լեզու» բանաստեղծությունը հայոց լեզվի և հայրենասիրականի մասին։
Հայոց լեզվին ուղղված կարճ ձոն է՝ գրված դիմումների շարքով։ Լեզուն «հնաբառ» է ու «մեսրոպատառ», աղբյուրի պես ջինջ, տուն կանչող մոր ու կանաչող մայր հողի նման, և բանաստեղծն ուրախանում է, որ այն «հասել է» իրեն։ Վերջին քառատողը հարցով է փակվում՝ եթե լեզուն հանկարծ անհետ կորչեր, ինչպե՞ս կխոսեր մայրը իր հետ։
Ստեղծագործությունը պարունակում է 16 տող։
Ժանր Բանաստեղծություն
Գրության թվական —
Ժողովածու —
Տողերի թիվ 16