Անցնել բովանդակությանը

Սեպտեմբեր

Իմ լավ սեպտեմբեր, ես քեզ սիրեցի, Աշուն տատիկի դու ոսկե վզնոց, Քեզ հետ բերել ես ծով առատություն Եվ հեքիաթային գույներ հուր ու բոց։ Արևից հյուսած վառ քողը դեմքիդ Զարդարել ես մեր հողը բարեբեր, Դաշտն Արարատյան առել ես ուսիդ, Որպես լի զամբյուղ բերել մեզ նվեր։ Բերել ես, ահա, էլ դեղձ, էլ խաղող, Բացել ես դուռը ճոխ ներկարանի, Անտառ ու այգի քո պերճ վրձինով Գույներ են հագել վառ ծիածանի։ Իմ լավ սեպտեմբեր, ես քեզ սիրեցի, Աշուն տատիկի դու ոսկե վզնոց, Չէ՞ որ այս առատ բարիքից բացի, Կարոտած մոր պես կանչում ես դպրոց։

Ստեղծագործության մասին

Պատվական Խաչատրյանի «Սեպտեմբեր» բանաստեղծությունը Սեպտեմբերի 1-ի և դպրոցի մասին։

Սեպտեմբերին ուղղված սիրերգ՝ ամիսը ներկայացված է որպես կենդանի կերպար՝ «աշուն տատիկի ոսկե վզնոց», որ ուսին առած բերում է Արարատյան դաշտի բերքը՝ դեղձ, խաղող ու ծիածանի գույներ։ Առաջին տունը կրկնվում է վերջում, բայց արդեն նոր եզրափակմամբ՝ առատության կողքին սեպտեմբերը կանչում է նաև դպրոց՝ «կարոտած մոր պես»։

Ստեղծագործությունը պարունակում է 16 տող՝ բաժանված 4 քառատող տների։

Ժանր Բանաստեղծություն
Գրության թվական
Ժողովածու
Տողերի թիվ 16