Պարույր Սևակ Ժայռերն ի վեր դանդաղ մագլցում է ճամփան

Ժայռերն ի վեր դանդաղ մագլցում է ճամփան Ու հասնելով լեռան սեգ կատարին՝ Հոգնած ճամփորդի պես կանգ է առնում մի պահ, Պառկում շվաքի տակ ծեր անտառի։ Եվ բացվում է իմ դեմ, իմ աչքերի առաջ Իմ հայրենի գյուղը — այնտեղ՝ ցածում։ Քնաթաթախ գյուղի տանիքներից ելած Երդիկների ծուխն է ծո՜ւյլ հորանջում։ Գետակն, աղբյուրների չարաճճի որդին, Թավալվում է ձորում ու փրփըրում. Նրա ժայռոտ ափին ավերակը բերդի Իր հին պաշարումն է մտաբերում… Նախիրը բառաչելով դաշտ է գնում հիմա, Այգիներում, հոգնա՜ծ, ջուրը հուն է գտնում… Բաց է մեր դռնակը կարոտ գրկի նման, Եվ ես — կրկի՛ն մանուկ — մեր հին տունն եմ մտնում։