Պարույր Սևակ «Իմ սրտի սյունը»

Դեկտեմբերի պայծառափայլ իրիկուն.
Երկընքին տակ, ադամանդի նըման ցուրտ,
Ուղեկորույս հովը կ'անցնի մայելով։
Վըճիտ լույսերն աստղերուն

Սիրտս է հոգնած, վիրավո՜ր.
Ո՜չ մեկ գարնան ծաղիկներուն կը սպասե.
Կին մը ապուշ մոլուցքով
Զայն բըզըքտեց. արդ տասը լույս մատերեն

Այս իրիկուն լալագին, ո՜վ սիրելի Եղիա,
Նիրվանայիդ աստղահեռ կու գամ դըռները բաղխել։
Իմ վիշտըս դուն կըրեցիր, դուն կըրնաս զայն հասկընալ՝
Մարդիկներե ծանակված մահաբաղձիկ տրտմությունս

Դատարկվեցան սափորներն իմ արցունքին,
Եվ լեցվեցավ վըշտով՝ սըրտիս խոր անդունդ։
Բավական է. թող ա՛լ ճիչերս ողբագին՝
Համառորեն չըվըրդովեն խաղաղ քունդ։