Պարույր Սևակ Գիշերամուտ

Ինքնաշարժերը, Որ մինչև հիմա ասես կույր էին Կատվի նորածին ձագերի նման, Իրար ետևից աչքերն են բացում։ Ու լռությունը Արդեն ամեն ինչ հրմշտորում է, Որ իրեն համար կարգին տեղ բացի. Եվ այդ տևական հրմշտոցից է, Որ հեռացած են թվում լեռները։ Գինովանում է մենակությունը՝ Խայամի¹ նման, Գինովանում ու հայհոյում… աստծուն։ Բարի շների հաչոցն էլ հիմա Հաչոց չէ կարծես, Աղոթք է՝ հղված հայհոյված աստծուն, Որ հայհոյողին գթաբար ների։ Մութը դառնում է գրատախտակի ջնջոց սպունգե, Մինչդեռ երկինքը Դանդա՜ղ պատվում է աստղաեղյամով։ Եվ սկսում են մարդիկ քիչ խոսել Եվ ցածր խոսել, Քանի որ լույսերն ու լապտերները Ավելի լավ են խոսում-զրուցում։ Եվ ամեն մի տուն Ազդանշան է ճամփում տիեզերք՝ Մանկական լացով, Կանչով մայրական, Մեքենաների, Անասունների, Ասես կետգծված շչակ բառաչով Եվ, ամենից շատ, լույսերով այս նույն, Որ մարում-վառվում-թարթվում են անվերջ, Կարծես թե ինչ-որ մի նո՛ր Մորզեի Նո՛ր այբուբենի համապատասխան։ Իսկ հետո, Երբ որ մարում են արդեն ձայներն այս բոլոր Ու լույսերն այս նույն, Երևի նաև հասնում է պահը Տիեզերական պատասխանների, Որ ընդունում են մարդիկ… քնի մեջ՝ Մղձավանջի կամ երազի տեսքով։ Բարի երազըս՝ձե՜զ, սիրելինե՛ր, Ու ձեր մղձավանջն՝ ի՛նձ, ձեր սիրելո՜ւն…