Անցնել բովանդակությանը

Մեծարենցի բանաստեղծություններ կարոտի մասին

Մեծարենցի քնարերգությունը բնության ու սիրո լուսավոր, ջինջ երգ է՝ գրված արևմտահայերենի մեղեդային շնչով։ Նրա տաղերում գյուղական բնաշխարհի պատկերները միահյուսվում են քնքուշ երազանքի ու մարդկային ջերմության կարոտի հետ. «կարոտ» թեմայով կայքում զետեղված է հեղինակի 13 բանաստեղծություն։

Կարոտի, պանդխտության ու հայրենի հողի կարոտի մասին պոեզիա։

Հարակից թեմաներից են՝ երազ, սեր, մենություն, բնություն, գիշեր և տխուր։

Ցուցադրվում է 1–12 13-ից

Միսաք Մեծարենց Միսաք Մեծարենց

Խուլը

Շուրթի վարդին վըրա կ՚ առնե ընդմիշտ թառ,
Իր նայվածքին մեղուն՝ տարփոտ, հեւ ի հեւ.
Օ՜հ, շարժո՚ւմ մը, որ ընտանի ձե՚ւը տար,
Որ մե՜ղրը տար բառին ծանոթ։ Ու թեթեւ
կարոտմենություն +1
Միսաք Մեծարենց Խուլը Միսաք Մեծարենց կարոտմենություն +1