Նա նստած էր...
1893
Նա նստած էր դաշնամուրի առաջին,
Որպես երգի մի վշտացած դիցուհի,
Եվ, նըվագի հնչյուններով տըխրագին,
Այնքան ազդու պատմում էր վիշտն յուր սրտի,
Որ թվում էր այն հիացման ժամին ինձ,
Թե արցունքն էր հոսում տըխուր աչքերից…
Ստեղծագործության մասին
Հովհաննես Թումանյանի «Նա նստած էր...» բանաստեղծությունը (1893) տխրության մասին։
Ստեղծագործությունը պարունակում է 6 տող։
Ժանր Բանաստեղծություն
Գրության թվական 1893 թ.
Ժողովածու —
Տողերի թիվ 6
Ձեզ կարող է դուր գալ
Ավետիք Իսահակյան · 1911 Աբու-Լալա Մահարի
Աբու-Լալա Մահարին,
Հռչակավոր բանաստեղծը Բաղդադի,
Տասնյակ տարիներ ապրեց
Խալիֆաների հոյակապ քաղաքում,
Հռչակավոր բանաստեղծը Բաղդադի,
Տասնյակ տարիներ ապրեց
Խալիֆաների հոյակապ քաղաքում,
միայնությունտխուր +4
Ավետիք Իսահակյան 1906 «Ագռավների գորշ թևերով…»
Ագռավների գորշ թևերով
Աշունն եկավ միգաբեր
Ծաղիկ-սարե՜ր, երթաք բարով,
Դո՛ւք էլ, զանգակ-աղբյուրներ։
Աշունն եկավ միգաբեր
Ծաղիկ-սարե՜ր, երթաք բարով,
Դո՛ւք էլ, զանգակ-աղբյուրներ։
աշունտխուր +3
Ավետիք Իսահակյան · 1897 «Ա՜խ, ալ-վարդի, սիրո վարդի…»
Ա՜խ, ալ-վարդի, սիրո վարդի
Չո՛ր փշերը մնացին…
Էն փշերը մատաղ սիրտըս
Քրքրեցին ու կերա՜ն.
Չո՛ր փշերը մնացին…
Էն փշերը մատաղ սիրտըս
Քրքրեցին ու կերա՜ն.
սերկյանք +3
Ավետիք Իսահակյան 1899 «Ա՜խ, անհուն սեր ես ունեի սրտիս մեջ…»
Ա՜խ, անհուն սեր ես ունեի սրտիս մեջ,
Եվ վառ հավատ, ու բյուր հույսեր ունեի,
Բարձրաթռիչ, ինչպես արծիվ վեհափառ,
Կըսուրայի զառ թևերովս երկնի մեջ.
Եվ վառ հավատ, ու բյուր հույսեր ունեի,
Բարձրաթռիչ, ինչպես արծիվ վեհափառ,
Կըսուրայի զառ թևերովս երկնի մեջ.
սերկյանք +4