Հովհաննես Թումանյան Մարգարե

Երբ որ վեհության կնիքը ճակատին Եվ ճշմարտության սուրբ պատգամներով Նա հայտնվեցավ մոլար աշխարքին Եվ դարձ քարոզեց հրաթափ լեզվով, Նրա աստվածային ձայնից սարսափած Գիշերատեսիլ մարդիկ հուզվեցին, Իրանց սեղանից վեր կացան հարբած, Մոլեգնության մեջ աղաղակեցին. — Ո՞վ ես դուն, արի՛, այս մեր հանցավոր Ուրախությանը մասնակից եղիր, Կամ թո՛ղ վայելենք մեր կյանքն անցավոր, Թե չէ՝ խիստ պատժի քարերից փախիր։ Սակայն անվհատ նա հառաջ գնաց Անուշադիր յուր անձի վնասին, Մոլորությունը ներելով մարդկանց՝ Հոգ տարավ նրանց փրկության մասին։ Եվ երբ որ լուսո նա ջահը ձեռքին Մոտեցավ կորստյան փոսի եզերքին, Ապերախտ ձեռքով ամբոխը խավար Զարկեց, խորտակեց ջահը փրկարար։ Ժամանակ անցավ. թշվառ ամբոխին Արդեն փորձանքը վրա էր հասած, Երբ ուշքի եկավ, վայ տվեց գլխին.— «Նա մարգարե էր, նա իրավ ասաց»։