«Հոսի՛ր արտասուքս անկեղծ տխրության...»
1893
Հոսի՛ր, արտասուքս անկեղծ տխրության,
Գարնան հորդահոս տարափի նման,
Որ ծաղկեցնում է ծարավ արտերը…
Հոսի՛ր այդպես հորդ, անկեղծ երգերով,
Եղբայրսիրության գթով ու սիրով,
Գուցե ծաղկեցնես խոպան սրտերը։
Ձեզ կարող է դուր գալ
Դանիել Վարուժան Առաջին ծիլեր
Զեղուն ավշին հողերուն տակ պայթեցուց
Սերմերն։ Արտերս այս գիշեր
Կանանչցեր են լուսնկային տակ գարնան…
— Մայրի՛կ, ինծի ծիլ մը բեր,
Սերմերն։ Արտերս այս գիշեր
Կանանչցեր են լուսնկային տակ գարնան…
— Մայրի՛կ, ինծի ծիլ մը բեր,
գարունբնություն +1
Դանիել Վարուժան Առաջին մեղքը
Ձորերուն մեջ, սարերուն վրա կ'արածեր
Ան ամեն օր ուլն իր կապույտ աչերով.
Ոտքերը մերկ էին և միշտ ալ վըստահ
Մեն մի քայլին՝ շուշան վրա կոխելու։
Ան ամեն օր ուլն իր կապույտ աչերով.
Ոտքերը մերկ էին և միշտ ալ վըստահ
Մեն մի քայլին՝ շուշան վրա կոխելու։
մեղքկիրք +1
Դանիել Վարուժան Արտերուն հրաւէրը
Գիւղակներէն հորիզոնները մինչեւ
Կը տարածուի մեր մայրութիւնը հողի։
Գարունն եկա՛ւ. — չի բաւեր ձիւնը թեթեւ
Ա’լ ծածկելու մեր մերկութիւնը յըղի։
Կը տարածուի մեր մայրութիւնը հողի։
Գարունն եկա՛ւ. — չի բաւեր ձիւնը թեթեւ
Ա’լ ծածկելու մեր մերկութիւնը յըղի։
գարունհող +1
Դանիել Վարուժան 1902 Ցայգերգ
Իղձերս ամեն, խոստումներս ալ ճըշմարիտ՝
Հույսով մը լի, ոտքիդ առջև դըրի ես.
Չը զըլացա քիչ ո՛չ հառաջ, ո՛չ ժպիտ.
Բայց, ա՜հ, երբեք չը ճանչցավ զիս սիրտըդ վես։
Հույսով մը լի, ոտքիդ առջև դըրի ես.
Չը զըլացա քիչ ո՛չ հառաջ, ո՛չ ժպիտ.
Բայց, ա՜հ, երբեք չը ճանչցավ զիս սիրտըդ վես։
սերմերժում +1
Ստեղծագործության մասին
Ժանր Բանաստեղծություն
Գրության թվական 1893 թ.
Ժողովածու —
Տողերի թիվ 6