Հովհաննես Թումանյան Բարձր է հնուց աշխարհն Հայոց…

Երբ օրոցքում աչքս բացի՝ Մասիս սարերն հեռվում տեսա,
Գերված տեսա ու ես լացի, հայոց ցավերն հեռվում տեսա,
Ա՛խ, ես մանկուց երազեցի սուրալ ազատ Մասիսն ի վեր,
Հովտում այրվել սիրտս բացի, բայց հով սարերն հեռվում տեսա։

Իմ Արարատ սուրբ սարը վես
Մեր նախահայր Հայկն է կարծես,
Որ թիկնել է ամպ ու շանթին,
Ու ծխում է հանց նահապետ՝

Հուրն են սիրո սևի սիրուն լույս աղջիկներն Հայաստանի,
Սրտիս վրա քայլող գարուն՝ կույս աղջիկներն Հայաստանի,
Իմ սիրտն ի՜նչ է, ա՛խ, թե ուզեն՝ բերդեր կառնեն մի հայացքով,
Անառիկ բերդ ու սիրո սյուն՝ հույս աղջիկներն Հայաստանի։

Հնուց երգ է, բայց նորոց է հավիտյան, ―
Տիգրան մեծի հայրը՝ Տիգրան արքան ծեր՝
Ուներ երեք կանաչ-կտրիճ որդիներ։
Երբ որ հասավ վերջին օրը ծերության,