Ֆրիկ - Ողբանք փոշիմանութեան

Հանց մեծամեծ խորհուրդ արի, Որ յաւիտեան ոչ կատարի, Մըտնուլ գետին հեշտ երկըրի, Յինչ որ աղէկ մարդըն խըրի։ Զանդիճեցի, թէ այն ցեղի, Յետին բանին մըտիկ չարի, Վասն այն դիպաւ ոտքս ի քարի, Որ աւելի ջանք չի դիրի։ Զինչ զաւրն ի բուն մարդըն խորհի, Գիշերն ամէնըն խափանի, Լամք ի ածել ես աշխարհի, Լուկ վազեցի հետ շատ շահի։ Զինչ Տէրն երետ հերիք չածի, Այլ մեծութեան սիրտ ունէի, Ժողովեցի շատ մի բարի, Ըռզակ արի զինք Թաթարի։ Լաւ չի դատել այնչափ տարի, Երբ իմ հոգոյս ռոճիկ չարի, Զինչ որ մարդկան խորհուրդ լինի, Ամենըն հողմ է եւ քամի։ Այն բազային եմ նըմանի, Որ փոքր որսի ոչ հաւանի, Ով որ ածէ զաչքն այլ մեծի, Բեստէ կենայ զաւրն անաւթի։ Ուսկայ եղաւ այնչափ տարի, Որ տուն ու տեղ դեռ կու քակի, Զինչ մեծամեծ վաստակ արի՝ Տանիլ տուի զինքն հեղեղի։ Երբ ժամանակ մարդոյն ծըռի, Երեսք ի վայր գեմ գըլորի, Երթայ դիպնի հանցեղ դարի, Որ ինչուի մահ ոչ վըճարի։ Երբ Բախտն ընկեր էր՝ մանեցի, Հիմիկ ոլորն յետ կու քակի, Երբ խոլորով յիս կու նայի, Այլ չի լըցուիլ կապիճ չարի։ Հանց փորձելոյ ինձ տայ լեղի՝ Ես զայն առի չամաչեցի, Զգործիսն ի ջուրըն ձըգեցի, Վարմըն լըցաւ ես խընդացի։ Նոյն եւ ցորեան ես ցանեցի, Նա խիստ բուսաւ դառն ու լեղի, Հաւք եւ գազանք ինչ կայ վայրի, Իւրեանց դադարըն կերեւի։ Ֆրիկն ողորմ է ու լալի՝ Երկու կենաւքըս կու զըրկի, Ասպընջական ասդէն չունի, Ոչ անդէնին գործ մի բարի։ Զինչ անպիտան փայտն ի մայրին՝ Չէ շինուածոյ նա պիտանի, Դառն իւր պըտուղըն՝ չերեւի, Գեմ նա ի հուրն աղէկ այրի։ Ֆրիկ, չունիս խելք իմաստի, Է՞ր չես լըսեր դու խըրատի, Մարդուն երբ ասդէնս չաջողի, Թող զանդէնի հոգսըն տանի։ Ապաշխարէ եւ պաղատէ, Մի՞թէ յահեղ աւրն ատենի, Մէկ բարեխաւս իւրն չերեւի, Հայնց որ վըստահ ի Տէր հայի։ Թող թէ ոչխարըն մոլորի, Տէրն ե՞րբ թողու գայլըն տանի, Թագաւորին այն կու պիտի, Որ իւր ծառայն ոչ սըղալի։ Ֆրիկ, թէ խելք ունիս արի՝ Իւղ պատրաստէ քեզ լապտերի, Երբ գայ Փեսայն առագաստի, Ի հետ մըտիս դու վըստահի։ Երբ որ մըտար դու խընդալի, Քեզ հարսանեաց հանդերձ պիտի, Մարգարտաշար թագ ու գաւտի, Որ թագաւորըն հաւանի։ Ապա լինիս դու արժանի, Որ քեզ ասէ՝ «Ծառայ բարի, Եկայք որդիքդ իմ Սիոնի, Ձեր վարձն առ իս կայ ի շահի։ Տաւթ ու ցըրտուն եւ ծարաւի, Մերկ ու քաղցած իք ի քարի, Եկայք առէք դուք ձեզ տեղի, Զոր ի յոչ որ միտք չանկանի»։ Քեզ պատրաստեաց անանց բարի, Որ յաւիտեան ոչ անցանի, Զայս խոստացաւ Տէրն ամենի՝ Իւր հըրամանն ոչ խափանի։ Ի յանուանէ մէկըն կոչի, Ձախակողմին հուր կու վառի, Ֆրիկ, քեզ ո՞րըն կու պիտի, Քըննէ մըտաւք իմանալի։ Գանձով գընած ես դու գերի, Դու է՞ր խըմես զաւրըն գինի, Թէ դու ունիս սիրտ խըրատի՝ Քեզ լըսելոյ ականջ պիտի։ Թէ՞ փոշիմնելն անդ է բարի, Որ քու լալուդ լըսաւղ լինի, Մինչ դեռ յուժի ես եւ ի լուսի, Կըրթէ զմարմինդ չի պարարի։ Ով որ մարմնոյն իշխան լինի, Խաղաղութիւն առ նա պիտի, Սուտ է մարմինն եւ սընոտի, Ներքեւ հողին կերթայ փըտի։ Ֆրիկն ի զուր է՞ր կու դատի, Թէ խելք ունի շուտ փարատի, Որ այն բանին ինքն հասանի, Տէրն ողորմած է ամենի։ Հասարակաց զայս կու կամի, Տէրըն փառաց զայս կու խաւսի, Թէ ո՞վ եկ բաղխեաց, որ չի բացի, Կամ ո՞վ խնդրեաց, որ չի տուի։ Վասն Ադամայ որդոցն եկի, Որ նըման են Իմ պատկերի, Դըրախտն արդարոցըն բացուի, Եւ շատ բարի ի յաշխարհի։ Աղէկ լըսէ, իմ սիրելի, Որ քեզ բարի յոյժ պարգեւի, Առնուս պարգեւք ի յԱստուծոյ, Հոգիդ քո միշտ փառաւորի։ Էն հանց բարի մեզ կու կամի, Որ հանապազ կու խըրատի, Ով հնազանդ է պատուիրանի, Արքայութեան լինի որդի։ Ֆրիկն ասէ ողբանք լալի՝ Աստուած ի ձեր գործքըն հաճի, Փողըն գոչէ Գաբրիէլի, Արժան առնէ զձեզ այն ձայնի, Ես ձեզ յանձին եմ յաղաւթի, Որ զիս յիշէք անձանձրալի։