Անցնել բովանդակությանը

«Երբ «տասնըհինգ» են ասում…»

Երբ «տասնըհինգ» են ասում, Ես «թվական» եմ հիշում, Երբ «լեռնային» են ասում, Ես Ղարաբաղ եմ հիշում, Մեջս իրենց հունն ունեն Բառերն՝ ինձնից էլ թաքուն, «Արդարություն» են ասում, Ես որբ իմ Վա՜նն եմ հիշում…

Ստեղծագործության մասին

Սիլվա Կապուտիկյանի «Երբ «տասնըհինգ» են ասում…» բանաստեղծությունը Հայոց ցեղասպանության և Արցախի մասին։

Ութատող բանաստեղծություն՝ կառուցված մեկ հնարքի վրա. չեզոք բառերը բանաստեղծի մեջ ակամա այլ բան են արթնացնում։ «Տասնըհինգը» դառնում է 1915 թվականը, «լեռնայինը»՝ Ղարաբաղը, «արդարությունը»՝ որբացած Վանը։ Բառերն, ինչպես ասվում է, «իրենց հունն ունեն» հեղինակից էլ թաքուն՝ հիշողությունը նաև լեզվի մեջ է ապրում, ոչ միայն գիտակցության։

Ստեղծագործությունը պարունակում է 8 տող։

Ժանր Բանաստեղծություն
Գրության թվական
Ժողովածու
Տողերի թիվ 8